Μια νύχτα

15.03.2017


21 πλέον.
Και μετά από τρία ολόκληρα χρόνια,πιάνω τον εαυτό μου να έχει την ανάγκη να ξανά γράψει κάτι, οτιδήποτε,έστω μια λέξη. Αλλά κάθε φορά που ξεκινούσα να γράψω κάτι,πάντα το μυαλό σταματούσε.
Δεν είχα τι να γράψω,τι να πρωτοπώ ,δεν μπορούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.
Όχι ότι τώρα μπορώ,αλλά είναι μία τόσο όμορφη νύχτα για γράψιμο..
Στο μπαλκόνι του νησιού με τσιγάρο και τον Ed Sheeran να μας λέει για την αγαπημένη του στο τραγούδι "Perfect" και σκέφτομαι πως είναι τόσο ωραίο να έχεις κάτι που να σου δίνει έμπνευση να γράψεις κάτι τόσο όμορφο.
Απλά λόγια,απλά και όμορφα..

Τον τελευταίο καιρό πιάνω τον εαυτό μου νευριασμένο και θυμωμένο μαζί μου,ίσως να'χει δίκιο ίσως να μη μου αρέσει εδώ που ήρθα,αλλά δεν θέλω και να φύγω,έχω γίνει καταθλιπτική και μίζερη,δε μπορώ να βρω ενδιαφέρον πουθενά.
Όσο ήμουν Αθήνα και σπούδαζα είχα την ελευθερία μου,ήμουν εγώ,ήμουν χαρούμενη.
Δε με ένοιαζε τι θα πει κανένας,έκανα του κεφαλιού μου,ήμουν με φίλους και τα πίναμε μέχρι το χάραμα,κάθε μέρα σχεδόν μεθυσμένοι αλλά χαρούμενοι..
Ξαφνικά νιώθω ότι γέρασα.Ότι με πήραν τα χρόνια ..
Έχασα την παιδικότητα μου,την καλοσύνη μου,την όρεξη μου για ζωή.
Σαν να μου στέρησαν την ελευθερία.
Αλλά απ'την μία ξέρω ότι δεν είναι έτσι,όμως έτσι νιώθω.
Και νιώθω αδύναμη να το αλλάξω αυτό.
Είμαι κάπου που δε θέλω,με τον άνθρωπο που θέλω.
;;;;
Κάνω αναγκαστικά μια δουλεία που δε μ'αρέσει αλλά είναι η μόνη μου επιλογή.
και αυτό με χαλάει περισσότερο.
Πριν τη δουλειά το καλοκαίρι ακόμα και εδώ ήταν όλα υπέροχα.
Καλοκαίρι στο νησί,ήλιος,θάλασσα,χαμόγελα και η αγάπη μου.
Τι άλλο να ήθελα; Τότε ήμουν ευτυχισμένη.
Αλλά μες τον Αύγουστο που έπιασα δουλειά όλα ξεχάστηκαν ..
Ξυπνούσα πρωί πρωί για να γυρίσω κουρασμένη το μεσημέρι και να ξανα φύγω για δουλειά για να γύρισω το βράδυ και να γκρινιάζω..
Είμαι κουρασμένη έλεγα,πονάνε τα πόδια μου,η μέση μου,το κεφάλι μου,τα χέρια μου,τα μάτια μου.
Είμαι πτώμα έλεγα,θα πέσω για ύπνο γιατί έχω πρωινό ξύπνημα..
Είχα αρρωστήσει με την ώρα..
Μετρούσα ακόμη και τα δευτερόλεπτα μη και αργήσω στη δουλειά..
Πόση ώρα κάνει ο καφές να ψηθεί,πόση ώρα θα μου πάρει να ντυθώ,πόση ώρα το ένα πόση ώρα το άλλο.
Και έτσι συνήθισα στη γκρίνια μου και τη μιζέρια μου.
Αλλά δεν ήμουν εγώ.
Όλα μου φταίνε ,όλοι μου φταίνε.

Είναι λογικό όμως αυτό;
Από εκεί που ήμουν ξέγνοιαστη σε μία πανέμορφη πόλη και καλούς φίλους να κάνω ότι θέλω ξαφνικά όλα άλλαξαν,σε ένα νησί με την αγάπη μου,χωρίς φίλους και μια δουλειά να απαιτεί να με βάλει σε ένα πρόγραμμα,να μου καθορίζει τι ώρα θα ξυπνήσω και τι ώρα θα κοιμηθώ,να με προγραμματίζει μόνο εκείνη.
Να φοβάμαι να ξενυχτίσω μη και δε ξυπνήσω το πρωί για εκείνη.
Ποιος; Εγώ; Που πριν λίγους μήνες ξενυχτούσα και κοιμόμουν στις 10 το πρωί.

Αυτό ήταν λοιπόν...Δεν υπάρχουν άλλα τέτοια χρόνια,μπήκαμε στο δρόμο της εργασίας μέχρι το τέλος της ζωής μας.
"Πάνε λέει αυτά που ήξερες'' ..Τώρα μόνο δουλειά..
Και αυτό είναι που με φοβίζει...
Πως αυτά τα ξέγνοιαστα χρόνια δε θα ξανά έρθουν..
Όλα αυτά τα εφηβικά παιχνίδια,φύγανε και δε θα ξανά έρθουν.
Μεγάλωσαμε απότομα..
Τώρα ήρθαν οι υποχρεώσεις,οι λογαριασμοί στο σπίτι που ζεις με νοίκι,οι υπολογοισμοί στο τετράδιο για το πόσα έχεις περιθώριο να ξοδέψεις για τον υπόλοιπο μήνα,οι σκέψεις για το τι θα πρέπει να πάρεις αύριο απ'το σούπερ μάρκετ για να μαγειρέψεις..
Μεγαλώσαμε απότομα..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου